Haftarat Emor

 
haftarat emor.png
 

Jechezkel | Ez 44, 15 - 31

Powiązanie haftary do parszy emor jest oczywiste dla każdego, kto będzie ją czytał. W parszy, Mosze przekazuje prawa i zasady, jakimi mają się kierować kapłani (kohanim) w ich posłudze. Podobnie prorok Jechezkel w haftarze do tej parszy przekazuje Boskie nakazy dla kapłanów. Tym razem jednak, dotyczą one Trzeciej Świątyni, która zostanie zbudowana w przyszłości.

Prorok przypomina, że jedynie pewna grupa kapłanów zasłużyła na to, aby nadal sprawować te święte obowiązki. Są to potomkowie Cadoka, jedyni, którzy pozostali lojalni w swej służbie Haszem nawet wtedy, gdy reszta narodu porzuciła Torę.

W czasie służby, kohanim mają ubierać specjalne szaty wykonane z lnu - nie wolno im założyć niczego wykonanego z wełny. Wszystkie elementy ubioru - od nakrycia głowy przez spodnie noszone pod tuniką mają być wykonane jedynie z przewiewnego lnu.

Zanim kapłani mieliby wyjść na dziedziniec, na którym przebywali inni ludzie, musieli się przebrać, a szaty używane do świętej posługi miały być odłożone w odpowiednie miejsce.

Kohanim musieli dbać o swój wygląd i zachowanie. Nie wolno im było zgolić włosów, ani też pozwolić by stały się zbyt długie i poplątane. Nie wolno im było również spożywać wina, gdy wchodzili na wewnętrzny dziedziniec, aby służyć Haszem.

Prywatne życie kapłanów również miało być obostrzone zakazami. Nie mogli oni poślubić rozwódki lub wdowy (chyba, że zmarłym mężem był również kapłan).

Jechezkel przedstawia, jakie obowiązki spoczywają na kohanim w dodatku do składania ofiar i świętej służbie w Świątyni:

I mają poinstruować Mój lud o różnicy pomiędzy tym, co święte (kodesz), a tym, co nieświęte (chol), a także pouczą [o różnicy pomiędzy tym], co [duchowo] nieczyste (tame), a tym, co czyste (tahor). 

W sprawach sądowych mają być sędziami (jaamdu lemiszpat); będą rozstrzygać według Moich ustaw (bemiszpataj iszpetuhu). Będą przestrzegać Mych nauk (torataj) i Moich dekretów (chukotaj) we wszystkie Moje święta i będą strzec świętości Moich Szabatów.

Warto zauważyć, jak bardzo prorok podkreśla rolę prawa - słowo “miszpat” zostało tu użyte trzykrotnie w różnych formach: jaamdu lemiszpat bemiszpataj iszpetuhu. Jest to wyraźna gra słów mająca wyróżnić i naświetlić, jak bardzo dla Haszem ważna jest sprawiedliwość i uczciwe sądy.

Dodatkowo, Jechezkel poucza, że kapłani nie mogą wejść w kontakt z ciałem zmarłego, poza najbliższą rodziną.

Życie kapłanów obarczone było (i będzie) wieloma obowiązkami, stąd prorok przypomina o wyjątkowej roli i pozycji kohanim: 

I taki będzie ich przydział - gdyż to Ja jestem ich przydziałem.
I żadnego udziału w [terytorium] Israela nie będzie im dane, gdyż to Ja jestem ich udziałem.

Dodatkowo, Jechezkel wymienia wszystko to, co należy się kapłanom z ofiar i podarków, które naród przynosi do Świątyni.