Haftarat Jitro

 
haftarat jitro.png
 

Iszaja | Iz. 6, 1 - 7, 6; 9, 5-6

Parsza Jitro opisuje moment Boskiego objawienia na Górze Synaj, któremu towarzyszyły potężne grzmoty, dym i drżenia ziemi. Haftara do niej przedstawia inny moment Boskiego objawienia - tym razem na skalę osobistą. Iszaja wyjawia w jaki sposób został prorokiem, a wydarzeniu temu towarzyszyła cudowna wizja niebiańskiego wozu i istot anielskich w Świątyni.

Prorok zobaczył Boga zasiadającego na tronie oraz towarzyszące mu serafim (serafiny) o sześciu skrzydłach. Iszaja usłyszał, jak anioły wołały do siebie:

Święty, Święty, Święty, Haszem Zastępów! Całą ziemię wypełnia Jego chwała!

קָדוֹשׁ קָדוֹשׁ קָדוֹשׁ ה’ צְבָאוֹת; מְלֹא כָל-הָאָרֶץ, כְּבוֹדוֹ

Od ich słów zadrżała cała Świątynia, a pomieszczenie wypełnił dym.

Słowa te stały się częścią najświętszej modlitwy żydowskiej - Keduszy. Gdy Iszaja usłyszał te słowa, wpadł w przerażenie. Widział bowiem siebie jako człowieka o nieczystych wargach, pochodzącego z narodu o nieczystych wargach - a jednak zobaczył Króla - Haszem Zastępów. W odpowiedzi przyleciał do niego jeden ze serafim i dotknął jego ust żarzącym się węglem, który podniósł z ołtarza Świątyni. Dzięki temu, prorok został oczyszczony z przewinień.

Zapewne to wydarzenie dodało Iszai odwagi i pewności siebie, gdyż gdy Haszem zawołał: "Kogo mam posłać?" bez wahania odpowiedział: "Oto jestem, poślij mnie!"

Prorok usłyszał, aby powiedział ludziom:

Będziecie słuchać - ale nic nie zrozumiecie, będziecie się przypatrywać
- ale nic nie pojmiecie.

Dalej prorok słyszy bardzo przejmujący nakaz, aby przykrył oczy tego ludu, zablokował jego uszy i utwardził ich serce - bo gdyby usłyszeli i zrozumieli, dokonali by tszuwy (skruchy i nawrotu) i zostaliby uzdrowieni. Nadchodzi jednak czas kary, którą Królestwo Israela musi doświadczyć. Prorok ma tylko przekazać im wiadomość o nadchodzącej katastrofie, nie może już nic zrobić, aby im pomóc.

Iszaja dowiaduje się, że misję tę ma wypełniać, aż ziemia i domy zostaną spustoszone, a większość narodu rozproszona. Ostanie się tylko mała część, opieniek, święte ziarno - i to z niego później odrośnie naród.

W dalszej części prorok opisuje jak królestwo Aramu sprzymierzyło się z władcą północnego Israela, aby współnie napaść na Jehudę.

Na końcu haftary czytamy pełne nadziei, ale i tajemiczne słowa pochodzące z nieco późniejszej części Sefer Iszajahu o dziecku, które się narodziło, i które będzie nazywane księciem pokoju. Tradycyjnie utożsamia się to dziecko z Królem Chizkijahu.