Haftarat Szabat Szkalim

 
haftarat szabat szkalim (1).png
 

Melachim Bet | 2 Krl 12, 1 - 17

W Szabat Szekalim (שבת שקלים), który wypada w Szabat przed Rosz Chodesz Adar (początkiem miesiąca adara), czyta się haftarę dedykowaną temu specjalnemu Szabatowi.

W tym dniu czyta się specjalny maftir (ostatnie czytanie z Tory) - fragment pochodzący z parszy Ki Tisa mówiący o powszechnym spisie ludności. Zamiast liczenia bezpośredniego, każdy dorosły mężczyzna powyżej 20. roku życia musiał przekazać pół szekla na utrzymanie Miszkanu (Przybytku). Gdy policzono wszystkie datki, wiedziono ilu ludzi przebywało w obozach na pustyni.

W późniejszych czasach, zbiór połowy szekla odbywał się co roku w pierwszym miesiącu (nisan). Czytamy o tym około miesiąca wcześniej, aby przypomnieć o tej micwie.

Haftara pochodząca z drugiej księgi Królewskiej mówi o królu Jehoaszu, który wstąpił na tron w wieku siedmiu lat, gdy cała jego rodzina została wymordowana przez jego babkę - królową Atalię, która sama wkrótce zginęła w czasie rewolty zainicjowanej przez Arcykapłana Jehojadę. Młody król uratował się dzięki opiece żony Arcykapłana.

Król został wychowany przez Arcykapłana Jehojadę i przez całe życie czynił to, co miłe w oczach Haszem.

Lecz w kraju szerzyło się bałwochwalstwo - ludzie składali ofiary bożkom w wielu miejscach.

Młody władca nakazuje, aby wszystkie datki pozostawiane w Świątyni przez wiernych zostały zebrane i wydane na odnowienie podupadającego budynku. Jednak po wielu latach Jehoasz zauważa, że żadne naprawy nie zostały wykonane. Z rozkazu króla, Arcykapłan Jehojada wykonał skrzynię, w której wieku utworzono otwór. Skrzynię tę postawiono zaraz obok ołtarza. Od tego czasu kapłani wrzucali tam wszelkie datki, które przynosili pielgrzymi.

Gdy skrzynia się wypełniła, Jehojada z pomocą królewskiego skryby podliczyli fundusze i w całości przekazali je robotnikom pracującym przy renowacji Świątyni. Pieniądze zostały przeznaczone na opłacenie rzemieślników, stolarzy, kamieniarzy i murarzy oraz materiały niezbędne przy wykonywaniu pracy, jak drewno i kamień.

Z funduszy tych nie wykonano żadnych naczyń lub instrumentów ze srebra lub złota - wykorzystano je tylko do naprawy budynku Świątyni.

Żadne rozliczenia ani rachunki nie były potrzebne, gdyż wszyscy zachowywali się uczciwie.

Pieniądze, które przyniesiono jako ofiary za grzechy nie były przeznaczane na odbudowę - te środki były dla kapłanów.