Haftarat Sziwa de-Nechemata: Watomer Cijon

 
haftarat sziwa denechemata.png
 

Iszajahu | Iz 49, 14 - 51, 3.

 Druga z Sziwa de-Nechemata, czyli Siedmiu Haftarot Pocieszenia, rozpoczyna się w raczej smutnym tonie, od słów: "Cijon powiedział: 'Haszem mnie porzucił, mój Pan zapomniał o mnie'". Właśnie od tych pierwszych słów nazywana jest Watomer Cijon.

Iszajahu od razu jednak pociesza smutny Cijon mówiąc: "Czy matka byłaby w stanie porzucić własne dziecko?" Prorok zapewnia, że Haszem nigdy nie zapomniałby o Cijonie: "jesteś wyryty na Mych dłoniach, twe mury są zawsze przede Mną".

Proroctwo wypełnia wizja Cijonu ponownie zaludnionego dziećmi Israela, które dzięki mocy Boga powrócą z odległych krajów. Królowie i książęta obcych narodów będą wspierały i usługiwały dzieciom Israela - i wtedy wszyscy poznają, że Haszem jest Bogiem, a ci, którzy Mu ufają, nie poznają hańby.

Haszem obiecuje, że tyrani uciskający naród żydowski zostaną ukarani, a wszyscy jeńcy powrócą do swych domów.

Bóg zapytuje retorycznie: "Gdzie jest dokument rozwodu twej matki, którą odesłałem?" Haszem podkreśla, że wypędzenie było spowodowane grzechami, ale powrót zawsze jest możliwy, gdyż nic nie jest niemożliwe dla Niego. Gdziekolwiek znajdują się wypędzeni, Haszem ma moc, aby ich wyzwolić.

Na koniec prorok wzywa sprawiedliwych:

Słuchajcie wy, którzy dążycie do sprawiedliwości! Wy, którzy poszukujecie Haszem!
Spójrzcie tylko na kamień, z którego zostaliście wykuci, na skałę, z której pochodzicie:
Przypomnijcie sobie o Awrahamie waszym praojcu i o Sarze, którzy was zrodzili. Jeden tylko był, gdy go wezwałem, lecz go pobłogosławiłem i stał się licznym.

Prorok zapowiedział, że Haszem w pełni pocieszył Cijon i jego ruiny. Dzięki Niemu jego pustynie staną się jak Ogród Eden.

שָׂשׂ֤וֹן וְשִׂמְחָה֙ יִמָּ֣צֵא בָ֔הּ תּוֹדָ֖ה וְק֥וֹל זִמְרָֽה”

“Radość i wesele zamieszkają tam,
słowa wdzięczności i dźwięki melodii.