Paraszat Caw

CAW.png

Parasza: Caw - Wajikra/Kpł 6, 1 – 8, 36

Haftara: Irmeja/Jr 7, 21 - 28; 9, 22 - 23.

Haszem nakazuje Moszemu, aby pouczył Aharona i jego synów o prawach i obowiązkach kohanim (kapłanów), którzy składają korbanot (ofiary) w Świątyni.

Kapłani mają obowiązek zadbać, aby zawsze na ołtarzu palił się ogień. To właśnie na nim spalano ofiary całopalne (ola), szczególne fragmenty ofiary pokojowej (szlamim), za grzech (chatat) oraz za winę (aszam) oraz garść z ofiary przygotowywanej z mąki (mincha).

Kohanim spożywali mięso z ofiar chatat i aszam, jak również pozostałość ofiary z mąki, w postaci niekwaszonych placków zjadanych w Miszkanie. Ofiara pokojowa była spożywana przez osobę, która ją przyniosła za wyjątkiej szczególnie wskazanych fragmentów, które przeznaczone są dla kapłanów.

Mięso pochodzące ze świętych ofiar mogło być spożywane jedynie przez osoby, które były w stanie rytualnej czystości w ściśle określonym miejscu i czasie.

Aharon i jego synowie pozostają wewnątrz Miszkanu przez siedem dni, w czasie których Mosze inicjuje ich na kapłanów Boga. Cały naród zbiera się u wejścia do Miszkanu, aby doświadczyć poświęcenia Przybytku i namaszczenia Aharona i jego synów.

Specjalne ofiary zostały złożone Bogu na okazję wyświęcenia Aharona i jego synów.