Paraszat Chukat

CHUKAT.png

Parasza: Chukat - Bemidbar/Lb 19, 1 – 22, 1

Haftara: Szoftim / Sdz 11, 1 - 33.

Haszem naucza Moszego o prawach związanych z czerwoną jałówką (para aduma), której prochy są wykorzystywane w rytuale oczyszczenia osoby, która miała kontakt z martwym ciałem. Jałówka ta miała być całkowicie bez skazy i nigdy nie mogła być wykorzystana do pracy w jarzmie.

Po czterdziestu latach wędrówek po pustyni, lud Israela dociera do Kadesz, na pustyni Sin. Prorokini Miriam, siostra Moszego, umiera, a naród woła o wodę.

Bóg nakazuje Moszemu i Aharonowi, aby przemówili do skały i nakazali jej, by wydała z siebie wodę. Mosze, rozgniewany buntowniczą postawą Żydów, uderzył dwukrotnie w skałę swym kijem pasterskim. Woda wypływa ze skały, lecz Bóg mówi Moszemu, że ani on, ani jego brat Aharon, nie wejdą do Ziemi Obiecanej.

Mosze wysłał posłańców do królewstwa Edomu, aby pozwolili na tranzyt przez ich ziemię – bez wchodzenia na pola uprawne czy picia wody z ich studni. Edomici odmawiają i przybywają ze znaczną siłą wojskową, by zablokować przejście. Naród Israela wybiera inną drogę.

Aharon umiera na Górze Hor, a na stanowisku arcykapłana zastępuje go jego syn Elazar. Wszyscy Żydzi opłakują Aharona przez trzydzieści dni.

Król Aradu zaatakował Izraelitów w bitwie i pojmał niektórych z nich. Żydzi przysięgają przed Bogiem, że jeżeli Haszem da im zwycięstwo, oni zniszczą Arad. Bóg dostarczył im Kenaanijczyków, a Izraelici zabili ich, zniszczyli miasta i nazwali ten rejon Chorma.

Po kolejnym przypadku buntowniczych zachowań, gdy lud mówił przeciwko Bogu i Moszemu, obóz Israelitów jest dotknięty plagą jadowitych węży. Haszem nakazuje Moszemu, aby wykonał z mosiądzu podobiznę węża (nachasz ha-nechoszet) i umieścił go na wysokim palu. Wszyscy pokąsani, którzy skierowali swe oczy ku niebu – zostali uleczeni.

Z wdzięczności za cudowne pojawienie się studni na pustyni, która uratowała im życie, Żydzie śpiewają pieśń dziękczynną.

Gdy Żydzi dotarli do ziem należących do amoryckiego króla Sichona, wysłano posłańców, aby prosić o pozwolenie na tranzyt – bez wchowdzenia na pola uprawne czy korzystania z miejscowych studni. Król Sichon odmówił i rozpoczął atak na Izraelitów. Mosze staje na czele Żydów w walce z królami – Sichonem, a później z Ogiem, który również odmówił pozwolenia na przejście przez ich ziemie. Naród Israela podbija te tereny, które leżą na wschód od rzeki Jarden.

Israelici kontynują swój marsz i docierają na stepy Moabu, w pobliżu rzeki Jarden, na wysokości Jerycha.