Paraszat Ekew

EKEW.png

Parasza: Ekew - Dwarim/Pwt 7, 12 – 11, 25.

Haftara: Iszajahu/ Iz 49, 14 - 51, 3.

Mosze kontynuuje swoją przemowę do narodu żydowskiego i zapewnia ich, że jeżeli będą przestrzegać Tory Haszem, będzie im się powodzić w Erec Israel, do której niedługo wejdą, wypełniając tym obietnicę złożoną Awot (Praojcom). Jeżeli tylko Żydzi zaczną odczuwać strach przed liczniejszymi narodami zamieszkującymi Kenaan, mają sobie przypomnieć, co Haszem zrobił z faraonem i Egipcjanami, aby odbudować zaufanie w Boga.

Mosze przypomina także boleśniejsze wydarzenia z czasów pierwszego pokolenia – grzech Złotego Cielca, bunt Koracha, chet ha-meraglim (grzech popełniony przez szpiegów) czy też kilkakrotne testowanie Boga narzekaniami i wyrzutami. Mówi także o opiece boskiej – zesłaniu manny i cudownej pomocy przez czterdzieści lat wędrówek po pustyni.

Wprawdzie Mosze mówi Żydom, że zachowywali się w sposób buntowniczy, lecz również przypomina o wielkim miłosierdziu Boga i Jego wybaczeniu. Mówi on o drugim zestawie Tablic Przymierza, które Bóg zrobił, gdy wybaczył im chet ha-egel (grzech Złotego Cielca) po tym, jak dokonali tszuwy (skruchy).

Mosze opisuje Erec Israel, jako ziemię opływającą w miód i mleko, błogosławionej siedmioma gatunkami roślin (sziwat ha-minim: pszenica, jęczmień, granaty, figi, oliwki, winorośl i daktyle). Mówi on także, że ziemia ta leży w samym centrum Bożej opieki i Opatrzności. Przestrzega on, aby usunąć wszelkie bożki i ołtarze po poprzednich mieszkańcach tej ziemi i by am Israel nie stał się zarozumiały i butny, zapominając od kogo pochodzi ich bogactwo, fałszywie myśląc, że to ich własna siła i potęga przyniosła im powodzenie i pomyślność.

Aharon umarł w Mosera, a jego syn Eleazar zastąpił go na stanowisku Arcykapłana (kohen ha-gadol), a plemię Lewitów zostało wyznaczone do przenoszenia Arki Przymierza i służenia w Świątyni. Nie będą mieli wyznaczonej części w Erec Israel, gdyż to Haszem będzie ich częścią.

Mosze nakłaniał Żydów, aby służyli Haszem z całego serca i duszy oraz, by przestrzegali Jego przykazań. Opisał on Boga, jako potężnego i wspaniałego, którego nie da się przekupić, lecz który szczególnie dba o los wdowy, sieroty i przybysza. I dlatego Mosze nakazuje Izraelitom, aby umiłowali przybysza, gdyż sami byli przybyszami w Egipcie.

Następnie czytamy paragraf, który stał się częścią modlitwy Szema, który powtarza podstawowe micwy z jej pierwszego paragrafu (tefilin i mezuza) oraz przedstawia kluczową ideę nagrody i kary za postępowanie. Haszem ostrzega przed konsekwencjami służenia bożkom (susza), a także obiecuje nagrodę dla całego narodu za chodzenie ścieżkami Tory (dobrobyt i urodzaj):

"I będzie [tak], jeśli będziecie słuchać pilnie nakazów, które wam dziś daję, miłując Haszem, Boga waszego, i służąc Mu z całego serca z całej duszy, ześlę deszcz na waszą ziemię we właściwym czasie, jesienny jak i wiosenny, i zbierzecie wasze zboże, moszcz i oliwę.
Dam też trawę na polach dla waszego bydła. Będziecie mieli żywności do syta. Strzeżcie się, by serce wasze nie pozwoliło się omamić, abyście nie odeszli i nie służyli obcym bogom i nie oddawali im pokłonu, bo zapaliłby się gniew Haszem na was, i zamknąłby niebo, aby nie padał deszcz, ziemia nie wydałaby plonów, i prędko zginęlibyście w tej pięknej ziemi, którą wam daje Haszem.
Weźcie przeto sobie te moje słowa do serca i duszy. Przywiążcie je sobie jako znak na ręku. Niech one będą wam totafot między oczami. Nauczcie ich wasze dzieci, powtarzając je im, gdy przebywacie w domu, gdy idziecie drogą, gdy kładziecie się i wstajecie.
Napiszesz je na odrzwiach swojego domu i na swoich bramach, aby się pomnożyły twoje dni i dni twoich dzieci w kraju, który przodkom waszym poprzysiągł dać Haszem – dni tak długie, jak dni niebios, które są nad ziemią."