Paraszat Haazinu

 
dewarim (7).png
 

Parasza: Haazinu - Dwarim/Pwt 32, 1 – 52.
Haftara: Szmuel Bet/ 2Sam 22, 1 - 51.
Haftara w Szabat Szuwa: Hoszea/Oz 14, 2 - 10; Micha/Mi 7, 18 - 20; Joel/Jl 2, 15 - 27.

Ostatnia parsza Tory przedstawia ostatni dzień życia Moszego oraz jego śmierć.

W pieśni do narodu Israela, Mosze zawiera ostatnie przestrogi i nauki dla Żydów. Na początku zwraca się on do nieba i ziemi, aby wysłuchały jego słów i prosi, aby jego słowa były niczym deszcz i rosa dla traw. Opisuje on Haszem, jako doskonałego we wszystkim, co robi, sprawiedliwego i lojalnego, oddanego prawdzie i prawego. Natomiast naród żydowski to lud buntowniczy i niewdzięczny.

Poucza on, aby każdy pamiętał o tym, co wydarzyło się w przeszłości. Należy wypytywać rodziców i starszyznę, aby wiedzieć o tym, jak Bóg odnalazł ich na pustyni i uczynił z nich naród i wybrał jako Swój, a następnie dbał i strzegł, i poprowadził ku wspaniałej ziemi, która będzie ich dziedzictwem.

Mosze przestrzega też przed pułapkami dostatniego życia, kiedy to istnieje ryzyko, że zapomni się skąd pochodzi bogactwo i wzgardzi się Bogiem, jako źródła wszystkiego. Taka postawa doprowadzi do strasznych konsekwencji, gdy Haszem „ukryje Swe oblicze”. Mosze pociesza jednak, że u końca Bóg pomści krew Swoich sług i krwawo ukarze Swoich wrogów. I nastąpi pojednanie między Nim, a jego ludem.

Razem z Jehoszuą Mosze odczytuje całą pieśń i ponownie nakłania, aby nie ignorować jego słów, gdyż jest to wielce ważna sprawa.

Następnie Bóg nakazuje Moszemu, aby wstąpił na Górę Nebo, z której roztacza się wspaniały widok na cały Erec Israel. Umrze on tam, tak jak jego brat Aharon zmarł na Górze Hor, gdyż oboje okazali brak zaufania Bogu, gdy uderzyli w skałę, by sprowadzić wodę na pustyni Cin, a przez to nie utrzymali świętości Boga pośród narodu żydowskiego.

Zanim umrze, Mosze będzie mógł zobaczyć wspaniałą Ziemię, do której wejdzie jego naród.