Paraszat Ki Tawo

dewarim (4).png

Parasza: Ki Taw - Dwarim/Pwt 26, 1 – 29, 8.
Haftara: Iszajahu/ Iz 60, 1 - 22.

Mosze poucza Żydów, że gdy wejdą do Ziemi, którą Haszem przekazuje im w wiecznym przymierzu, gdy się osiedlą i zaczną pracować na roli, mają przynieść w koszu pierwsze owoce (bikurim) sadów do Świątyni Haszem, aby wyrazić wdzięczność za wszystko, co Haszem dla nich robi. Gdy Kohen Gadol (Arcykapłan) położy kosz przed ołtarzem, ludzie wypowiedzą następujące słowa:

"Błądzącym Aramejczykiem był mój ojciec. Znalazł się on w Egipcie, gdzie z nielicznymi ludźmi żył jako przybysz. Tam też dał początek narodowi wielkiemu, potężnemu i licznemu. Tymczasem Egipcjanie traktowali nas bardzo źle: uciskali nas i zmuszali do ciężkich robót. Zaczęliśmy wtedy wołać do Haszem, Boga naszych ojców, i usłyszał Haszem nasz głos: wejrzał na nasze cierpienia, na nasze poniżenie i ucisk. I wyprowadził nas z Egiptu Haszem swoją potężną prawicą i wyciągniętym ramieniem, z licznymi potwornościami, znakami i cudami.  Przyprowadził nas na to miejsce i dał nam ten kraj, mlekiem i miodem płynący (erec zawat chalaw udwasz).  A teraz ja przynoszę ci, o Haszem, pierwsze owoce tej ziemi, którą mi dałeś." 

Kolejnym obowiązkiem rolników będzie oddzielenie dziesięciny (maaser), którą przekażą Lewicie, sierocie, wdowie, przybyszowi i biednemu. A w trzecim roku – roku przekazywania dziesięciny, po przekazaniu jej, należało wypowiedzieć następujące słowa:

"Usunąłem z mojego domu to wszystko, co święte/oddzielone (kodesz), i przekazałem Lewicie, przybyszowi (ger), sierocie (jatom) i wdowie (almana), zgodnie z wszystkimi micwot, które mi dałeś; nie przekroczyłem żadnego z Twoich przykazań, o żadnym nie zapomniałem. Niczego nie wziąłem z tego dla siebie do jedzenia w dniach mojej żałoby, nie wyniosłem też poza dom niczego, co byłoby nieczyste, niczego nie poświęciłem umarłemu."

Słuchałem głosu Haszem, mojego Boga i postępowałem dokładnie według wszystkiego, co mi nakazałeś. Spójrz na nas z miejsca Twojego świętego przebywania, z niebios; pobłogosław Twój święty lud Israela i tę ziemię, którą nam dałeś, zgodnie z przyrzeczeniem złożonym naszym ojcom, ziemię mlekiem i miodem płynącą." 

Mosze przypomina, że Haszem wybrał Żydów, a Żydzi wybrali Haszem, jako swego Boga. Zachęca on Żydów, aby służyli Bogu z całego serca i duszy, gdyż obiecali służyć Haszem.

Mosze przekazaje wszystkie detale zapisania i odczytania błogosławieństw i przekleństw na górze Ebal i Gerizim po wejściu do Erec Israel – jak czytaliśmy już w parszy Ree.

W dalszej części Żydzi słyszą tochacha, czyli napomnienie. Po tym, jak wysłuchali wszystkich błogosławieństw, jakimi Bóg obdarzy tych, którzy przestrzegają Tory, następuje teraz lista rzeczy, które będą konsekwencją łamania Tory: choroby, głód, cierpienia i wygnanie.

Mosze kończy podkreślając, że dopiero w tym dniu, po czterdziestu latach od narodzin jako wolny naród, osiągnęli oni „serce, które wie, oczy, które postrzegają i uszy, które słyszą”.