Paraszat Ki Tisa

KI TISA.png

Parasza: Ki Tisa/Wj 30, 11 - 34, 35

Haftara: Melachim Alef/1Krl 18, 20 - 39. 

Haszem nakazuje Moszemu, aby przeprowadził spis ludności i policzył każdego Żyda powyżej 20. roku życia – każdy z nich ma przekazać dokładnie pół szekla srebra na Miszkan.

Następnie, wyjaśnione jest jak zrobić miedziany zbiornik na wodę (kijor), który ma stać między wejściem do Miszkanu a głównym ołtarzem. W kolejnych wersetach przekazana jest instrukcja, jak wykonać specjalny olej do namaszczania, który był wykonany z oliwy oraz drogocennych przypraw korzennych, a także pięknie pachnące kadzidło.

Na czele artystów i rzemieślników, którzy wykonają całą budowę stanęli wybrani przez Haszem Becalel z plemienia Jehudy i Acholiaw z plemienia Dana – dzięki szczególnej mądrości i zdolnościom, którymi się wyróżniali.

Wszyscy Żydzi bardzo się przejęli budową Miszkanu i dlatego Haszem musiał im przypomnieć, aby na czas Szabatu przerwać wszelkie czynności związane z jego konstrukcją.

Gdy Mosze nie wracał na czas z Góry Synaj, pewna grupa Żydów zwróciła się do Aharona, aby zrobić złotego cielca. Tańczyli oni wokół niego, kłaniali mu się i wołali: „Oto bóg, Israelu, który wywiódł cię z ziemi Egiptu!”.

Bóg przekazuje Moszemu, że w obozie czci się bożka i zapowiada, że zniszczy cały naród, a Mosze stanie się nowym ojcem narodu. Mosze błaga Boga o wybaczenie w imieniu narodu, przypominając o zasługach Praojców – Awrahama, Icchaka i Jaakowa oraz o obietnicy, którą Haszem im złożył.

Mosze schodzi z Góry Synaj trzymając dwie kamienne Tablice Przymierza, na których Haszem zapisał Dziesięć Przykazań. Gdy Mosze zobaczył ludzi tańczących wokół Złotego Cielca wpadł w gniew i roztrzaskał Tablice. Natychmiast zniszczył bożka, a głównych sprawców dosięgła śmierć.

Mosze wraca na Górę Synaj, aby błagać Haszem o przebaczenie. Mówi nawet, że jeśli Bóg im nie wybaczy, to niech wymaże jego imię z Tory.

Haszem wybacza, lecz zastrzega, że konsekwencje tego grzechu będą odczuwane przez wiele pokoleń. Mosze przygotowuje drugi zestaw tablic, na których Bóg ponownie zapisuje przymierze.

Przebywając na Górze Synaj, Mosze jest świadkiem wyjątkowej wizji, w której Haszem objawia mu Trzynaście Cech Miłosierdzia.

Haszem ponownie przypomina o Przymierzu, obiecuje uczynić wielke cuda dla narodu żydowskiego w Ziemi Israela i przypomina o przestrzeganiu Szabatu i świąt pielgrzymich (Sukot, Pesach i Szawuot), a także aby nie czynić sobie bożków i nie naśladować wierzeń i praktyk innych ludów.

Mosze spędził na Górze Synaj czterdzieści dni i czterdzieśni nocy. Gdy Mosze schodzi do ludzi, jego twarz emanuje tak silnym światłem, że musi on ją zakrywać welonem, który ściąga jedynie, gdy rozmawia z Bogiem oraz gdy naucza Żydów Tory.

W grafice wykorzystano obraz autorstwa Richarda Hooka.