Paraszat Mas'ej

MASEJ.png

Parasza: Mas’ej - Bemidbar/Lb 33, 1 – 36, 13.

Haftara: Irmejahu / Jr 2, 4 - 28. 4, 1 - 2.

Tora wymienia dokładnie wszystkie czterdzieści dwa etapy podróży i obozowania narodu żydowskiego, od Wyjścia z Egiptu, aż do rozłożenia obozu na stepach Moabu, naprzeciw Ziemi Israela.

Mosze poucza z nakazu Haszem, że gdy Żydzi wejdą do ziemi Kenaan mają zniszczyć wszelkie obiekty bałwochwalcze, bożki, idole i ołtarze. Gdy już zajmą ziemię, mają ją podzielić według plemion i ich rozmiarów.

Przedstawione zostają granice Erec Israel, którymi miały być Morze Martwe, pustynia Sin, Wadi Egipskie, Morze Śródziemne, Góra Hor, wschodnie wzgórza Jeziora Kineret i rzeka Jarden. Mosze potwierdził, że plemiona Reuwena, Gada i połowy Menaszego otrzymały swoje porcje na wschodnich brzegach Jardenu.

Bóg przekazał Moszemu imiona osób, których zadaniem będzie przydzielenie ziemi plemionom: Jehoszua, arcykapłan Elazar oraz po jednym przywódcy z każdego plemienia żydowskiego.

Tora nakazuje utworzyć miasta dla Lewitów oraz sześć miast ucieczki (arej ha-miklat)– trzy po wschodniej stronie Jardenu (Golan, Ramot i Bosor) oraz trzy po zachodniej (Kedesz, Szechem i Chebron), które mają służyć jako bezpieczne azyle dla osób, które niechcący spowodowały kogoś śmierć.

Tora następnie dokładnie przedstawia różnicę między osobą, która spowodowała kogoś śmierć przypadkiem, a mordercą, który z premedytacją pozbawił kogoś życia.

Córki Celofchada, z pouczenia Moszego, znajdują sobie mężów pośród ich własnego plemienia Menaszego, aby ziemia, którą odziedziczą po swym ojcu nie przeszła w posiadanie innego plemienia. Mosze nakazuje, aby zawsze, gdy córka dziedziczy ziemię po ojcu, poślubiła ona kogoś z własnego plemienia, by ziemia nie przeszła na własność innego plemienia.