Paraszat Pekudej

PEKUDEJ.png

Parasza: Pekudej/Wj 38, 21 – 40, 38

Haftara: Malachim Alef/1Krl 7, 51 - 8, 21

Itamar, syn Aharona, z polecenia Moszego dokonuje bardzo dokładnego zliczenia całego złota, srebra i miedzi przekazanych na budowę Miszkanu. Całe srebro pochodziło z obowiązkowego daru połowy szekla (chaci-szekel) każdy dorosły (ponad 20 lat) Żyd musiał przekazać.

Becalel i Acholiaw, wraz ze swoimi pomocnikami, wykonują po kolei wszystkie elementy szat kapłańskich: efod (fartuch) i choszen (napierśnik), tuniki i szaty z najlepszego lnu, jak i cic – złotą blaszkę noszoną przez Arcykapłana na turbanie, na której wyryte były słowa „Święty dla Haszem” – wszystko dokładnie według słów Boga, które przekazał im Mosze.

Wszystkie wykonane przedmioty zostały przyniesione przed Moszego, który je pobłogosławił i namaścił. Aharon i jego czterech synów zostają namaszczeni do służby kapłańskiej.

Haszem nakazał Moszemu, aby wznieść Miszkan, a on zrobił wszystko według polecenia Boga.

Było to dokładnie pierwszego dnia drugiego roku od Jecijat Micrajim (Wyjścia z Egiptu).

Zakończona została cała budowa i wielki Obłok Chwały zawisł nad Namiotem Zgromadzenia, a Szechina (Obecność Boża) wypełniła Miszkan. Za każdym razem, gdy Obłok się wznosił, Żydzi opuszczali dane miejsce i przenosili się tam, gdzie poprowadził ich Bóg. Jeżeli Obłok nie unosił się sponad Miszkanu, Żydzi obozowali w danym miejscu.

W ciągu nocy, zamiast Obłoku widoczny był wielki słup ognia. I tak działo się przez wszystkie dni przebywania Żydów na pustyni.