Paraszat Re'e

REE.png

Parasza: Re’e - Dwarim/Pwt 11, 26 – 16, 17.

Haftara: Iszajahu/ Iz 54, 11 - 55, 5.

Mosze mówi Żydom: „Zobaczcie! Oto kładę przed wami błogosławieństwo i przekleństwo” – błogosławieństwo będzie nagrodą za przestrzeganie Tory Haszem, a przekleństwo za łamanie jej praw.

Lista tych błogosławieństw i przekleństw miała zostać odczytana ze zboczy gór Gerizim i Ebal, gdy Żydzi przekroczą rzekę Jarden.

Mosze zapowiedział, że po wejściu do Ziemi Israela, Żydzi mają zbudować Świątynię, w miejscu, które wybierze Haszem, aby tam spoczęło Jego Imię. Tylko w tym miejscu wolno będzie składać ofiary dla Boga, nigdzie indziej nie będzie to dozwolone. Poza Świątynią wolno będzie zabić zwierzę, aby zjeść mięso – ale krwi zwierzęcia nie wolno spożywać.

Mosze przestrzega Żydów, aby nie dali się skusić bałwochwalczym praktykom ludów, które zamieszkiwały ziemię Kenaan. Mieli służyć Haszem tylko w sposób, jaki Mosze im przekazał – nic z tego zabrać, ani nic dodać. Fałszywy prorok, lub osoba nakłaniająca innych do bałwochwalstwa ma być ukarany śmiercią. Miasto bałwochwalcze ma zostać zniszczone.

Tora powtarza prawa związane z koszernością – jakie zwierzęta dozwolone są do spożycia dla Żydów.

Jedna dziesiąta wszystkich zbiorów plonów rolniczych ma zostać zjedzona w Jerozolimie. Jeżeli to niemożliwe, należało wymienić te produkty na pieniądze i kupić żywność w Jerozolimie. Co trzy lata dziesięcina miała zostać na miejscu i wspomóc lokalnych biednych i Lewitów.

Pierworodne potomstwo owiec i bydła miały być składane w ofierze w Świątyni, a ich mięso spożyte przez kohanim (kapłanów).

Przykazanie wspomagania biednych (cedaka) zobowiązuje wszystkich Żydów do pomagania datkami lub pożyczką.

W roku szabatowym (co siedem lat) wszystkie pożyczki były wybaczane. Wszyscy niewolni pracownicy mogli odejść wolno (po sześciu latach służby).

Tora poucza o prawach związanych z trzema świętami pielgrzymymi (regalim) – Pesach, Szawuot i Sukot, kiedy należało „zobaczyć” Boga i „być zobaczonym” przez Niego w Świątyni.