Paraszat Szemini

SZEMINI.png

Parasza: Szemini - Wajikra/Kpł 9, 1 – 11, 47

Haftara: Szmuel Bet/2Sam 6, 1 - 19.
 

Ósmego dnia całego tygodnia inauguracji Aharona i jego synów na kapłanów, zaczynają oni oficjalnie służbę Haszem. Aharon, jako Kohen haGadol (Arcykapłan), wraz z synami, błogosławi naród Israela.

Ogień zesłany z nieba pochłania złożoną przez nich ofiarę, a Szechina (Boża Obecność) wypełnia Miszkan, by w nim przebywać. Cały zgromadzony lud Israela pada na ziemię w głębokim ukłonie, przepełnieni trwogą przed Haszem.

Dwóch starszych synów Aharona, Nadaw i Awihu, składają „obcy ogień (esz zara) przed Haszem, czego im nie nakazał” i zostają ukarani śmiercią. Aharon milczy w reakcji na te wydarzenia.

Między Mosze a Aharonem pojawił się spór o interpretację prawa związanego ze składaniem ofiar. Mosze przyznaje, że Aharon miał rację.

Bóg nakazuje prawa związane koszernością (kaszrut), przedstawiając które zwierzęta są dozwolone, a które zabronione.

Zwierzęta lądowe mogą być spożywane jedynie, gdy mają rozdzielone kopyta i przeżuwają. Jeśli zwierzę przeżuwa, lecz nie ma rozdzielonego kopyta (jak wielbłąd) lub ma rozdzielone kopyto, lecz nie przeżuwa (jak świnia) – również są zakazane.

Zwierzęta wodne muszą mieć łuski oraz płetwy. Tora podaje długą listę zakazanych ptaków (n.p.: orły, sępy, bociany, kruki) oraz koszernych owadów.

Następnie przedstawione są zakazane zwierzęta, które pełzają po ziemi, jak mnogość gadów i płazów.

Tora wyjaśnia pewne zasady z czystością duchową oraz oczyszczającą moc mykwy (rytualnego zanurzenia). Narodowi żydowskiemu nakazane jest, aby odróżniali między tym, co czyste i tym, co nieczyste.