Paraszat Szemot

SZEMOT.png

Parasza: Szemot/Wj 1, 1 – 6,1

Haftara: Iszaja/Iz 27, 6 - 28, 13 

Rodzina Jaakowa tworzy teraz wielotysięczny naród. Nowy faraon, który nie pamiętał Josefa, w obawie przed ich rosnącą liczbą, stopniowo zniewala Dzieci Israela. Żydzi są zmuszani do ciężkiej pracy przy budowie spichlerzy w Pitom i Ramses oraz na polach. Jednak ta ciężka praca nie wstrzymuje zwiększania się liczby Hebrajczyków.

Dwie hebrajskie położne: Szifra i Pua zostają wezwane do faraona. Nakazuje on im, aby uśmiercały każdego nowonarodzonego chłopca, a dziewczynkom pozwalały żyć. Położne nie wypełniają nakazu faraona i pozwalają wszystkim niemowlętom żyć. Zapytane o to, kłamią, że hebrajskie kobiety rodzą tak szybko, jak zwierzęta – położne przychodzą za późno.

Faraon nakazuje wtedy, aby wszystkich noworodków płci męskiej wrzucać do Nilu.

Parze z plemienia Lewitów – Jochewed i Amramowi, rodzi się syn. Po trzech miesiącach matka postanawia włożyć go do koszyka i położyć na Nilu, by uratować mu życie. Siostra chłopca, Miriam, idzie wzdłuż rzeki, aby obserwować co się stanie z braciszkiem.

W tym czasie córka faraona zażywa kąpieli na brzegu Nilu. Znajduje koszyk i postanawia zaopiekować się małym chłopcem, dając mu na imię Mosze.

Gdy Mosze dorósł, poszedł zobaczyć, jak żyją jego współbracia. Zobaczył potwornie ciężką pracę i przemoc. Gdy Egipski strażnik bił Hebrajczyka, Mosze podbiega i śmiertelnie uderza żołnierza. W obawie przed karą śmierci ucieka z Egiptu do Midianu.

Tam, przy studni, pomaga siedmiu córkom Jitro – miejscowego kapłana. Zamieszkuje z jego rodziną i wkrótce poślubia jedną z jego córek – Ciporę. Zostaje pasterzem i przez kolejne kilkadziesiąt lat żyje w Midianie, gdzie rodzi mu się dwóch synów: Gerszom i Eliezer.

Pewnego dnia, gdy Mosze dotarł w pobliże Góry Synaj, Bóg ukazuje mu się w płonącym krzewie. Haszem nakazuje mu, aby udał się do faraona i powiedział mu: „Wypuść Mój lud!”. Początkowo Mosze opiera się Bogu, obawiając się, że nie poradzi sobie z takim zadaniem. Haszem przekonuje go cudownymi znakami oraz zapewnieniem, że jego brat Aharon będzie mówił za niego.

Gdy Mosze wraz z rodziną docierają do Egiptu, spotykają Aharona i razem zwołują Starszyznę Israela. Gdy usłyszeli oni o tym, że Bóg planuje wyprowadzić ich z Egiptu, zawierzają wszystkim słowom Moszego.

W czasie pierwszego spotkania z faraonem, władca odmawia wypuszczenia ludzi, by udali się służyć Haszem na pustyni. Dodatkowo, czyni ich pracę jeszcze cięższą.

Hebrajczycy obarczają odpowiedzialnością za pogorszenie się ich sytuacji Moszego. Ten zwraca się z wątpliwościami do Boga, który zapewnia go ponownie, że ratunek nadejdzie.