Paraszat Szlach

SZLACH.png

Parasza: Szlach - Bemidbar/Lb 13, 1 – 15, 41

Haftara: Jehoszua/Joz 2, 1 - 24.

Mosze wysyła dwunastu szpiegów (po jednym z każdego plemienia) do Ziemi Kenaan. Mosze nakazał im, aby zebrali oni informacje na temat ukształtowania geograficznego, ludności, która zamieszkuje te tereny oraz ich sile wojskowej, o możliwościach uprawy ziemi oraz organizacji i infrastrukturze miast.

Po czterdziestu dniach wracają oni niosąc wielką kiść winogron, granaty i figi, aby przekazać wieści o bogatej i dorodnej ziemi. Potwierdzają, że ziemia ta opływa w mleko i miód.

Lecz dziesięciu spośród nich ostrzega, że mieszkańcy tej ziemi to olbrzymy i wojownicy znacznie potężniejsi od nich, a miasta są silnie ufortyfikowane. Jedynie Hoszea (którego imię Mosze zmienił na Jehoszua) bin Nun (z plemienia Efraima) i Kalew (z plemienia Jehudy) przekonują, że ziemia ta może zostać podbita, zgodnie z tym, co obiecał Bóg. Reszta szpiegów przekrzykuje ich, szerząc oszczerstwa, że ziemia ta „pochłania swych mieszkańców”.

Naród płacze i woła, że woli wrócić do ziemi Egiptu lub umrzeć na pustyni, niż ginąć w walce. Po tych słowach Mosze i Aharon padają na twarz, a Jehoszua i Kalew rozdzierają swe szaty w rozpaczy.

Haszem wyraża Swój gniew i chęć ukarania całego narodu plagą, lecz Mosze skutecznie błaga Go o litość. Haszem decyduje, że wejście do ziemi Israela będzie odsunięte o czterdzieści lat, w ciągu których całe pokolenie umrze na pustyni. Jedynie Jehoszua i Kalew z tego pokolenia będą mogli wejść do Ziemi Obiecanej. Dziesięciu szpiegów, którzy mówili oszczerstwa o Ziemi Israela, zostaje ukaranych plagą.

Grupa Żydów pod wpływem wyrzutów sumienia atakuje górę na granicy z Ziemią Israela i zostaje otoczona przez Amalekitów i Kenaańczyków.

Haszem przekazuje nauki związane z menachot czyli ofiarami z mąki, wina i oliwy. Następnie Żydzi pouczeni są o micwie chala, czyli uświęceniu porcji ciasta dla Boga w czasie przygotowywania chleba.

Pewien człowiek łamie Szabat zbierając drwa i zostaje skazany na śmierć.

Żydzi mają nakazane, aby umieścić cicit (frędzle) na czterech rogach szat, aby pamiętać o wszystkich micwot, które Haszem nakazał. Fragment ten jest odczytywany jako trzeci paragraf modlitwy Szema:

Powiedział (wajomer) wtenczas Haszem Moszemu: Przemów do Bnej Israel i powiedz im, żeby zrobili sobie cicit na obrzeżu swoich ubrań, i tak robili na przyszłość, a przy cicit przymocowali nić [w kolorze] tchelet. To będzie wasz cicit po to, abyście, gdy na niego spojrzycie, przypomnieli sobie wszystkie przykazania Haszem, i abyście je wypełniali, a nie dali się zwieść swoim sercom i swoim oczom, za których żądzami podążacie. Abyście pamiętali i spełniali wszystkie Moje przykazania i abyście byli świętymi dla waszego Boga.