Paraszat Wajikra

WAJIKRA.png

Parasza: Wajikra/Kpł 1, 1 – 5, 26

Haftara: Iszaja /Iz 43, 21 - 44, 23. 

Bóg woła do Moszego z Miszkanu i przekazuje mu prawa związane z korbanot, czyli ofiarami świątynnymi. Między nimi znajdowały się takie ofiary, jak:

- ola, czyli ofiara wznoszenia, całkowicie spalana na ołtarzu dla Boga. Ofiarą tą mogły być następujące zwierzęta: byki, barany i kozły, gołębie i synogarlice;

- pięć różnych rodzajów ofiary mincha, przygotowywanej z najlepszej mąki, oliwy i kadzidła. Symboliczną część tej ofiary kapłani spalali na ołtarzu, a resztę mogli oni spożyć. Ofiary te można było także przypalać na patelni. Nie mogły one zawierać w sobie niczego zakwaszonego, ani miodu, za to należało do nich dodać soli;

- ofiara szlamim, czyli pokojowa, której część była spożywana przez osobę, która ją przyniosła, część całkowicie spalana na ołtarzu, a część przekazywana kohanim (kapłanom). Na ofiarę tę można było wykorzystać zarówno samce jaki i samice bydła, owiec i kóz;

- kilka różnych rodzajów ofiar za grzech – chatat – przynoszone jako odkupienie za przekroczenia przykazań w wyniku błędu lub nieświadomie, gdy człowiek miał możliwość złożenia świadectwa lecz tego nie zrobił, za kontakt z nieczystością lub za złożenie przysięgi, o której się potem zapomniało. Ofiary mogły być składane zarówno przez arcykapłana, króla czy też zwykłych Żydów;

- ofiara za winę – aszam – była przynoszona przez osobę, która sprofanowała przedmiot należący do Świątyni, która nie jest pewna czy nie złamała prawa nadanego przez Boga oraz przez osobę, która „zdradziła Boga” przez fałszywe przysięgi w celu oszukania bliźniego, kłamstwo w przypadku znalezienia czyjegoś mienia lub kradzieży.